1. niderlandzkie szkoły muz. kilka generacji kompozytorów XV–XVI w., pochodzenia gł. flamandzko-fr.; tradycjonalna muzykologia wyróżniała 4 sz.n.: I (gł. przedstawiciel G. Dufay), zw. ob. szkołą burgundzką, oraz II (J. Okegh ...
  2. Savalou miasto w środkowym Beninie; ośrodek administracyjny dep. Collines; 30 tysięcy mieszkańców (2005); ośrodek handlowo-usługowy regionu roln.; oczyszczalnie bawełny; węzeł drogowy.
  3. izobaza geol. linia na mapie łącząca punkty powierzchni Ziemi zmieniające w tym samym czasie wysokość n.p.m. o jednakową wartość, wskutek stałego ruchu tektonicznego.

Begović Milan

ur. 19 I 1876, Vrlika, zm. 13 V 1948, Zagrzeb, pisarz chorwacki; modernista; liryki, dramaty społ.-psychol. (Bez trzeciego), powieści obyczajowe (Pigwa w skrzyni), opowiadania.

MILAN I OBRENOWIĆ

(1854-1901) książę Serbii od 1868, król 1882-89; 1876 wypowiedział wojnę Turcji, poniósł klęskę; po wojnie ros.-tur. uzyskał 1878 potwierdzenie przez kongres berliński niepodległości Serbii; 1885 rozpoczął wojnę z Bułgarią, zakończoną 1886 pokojem nie przynoszącym zmian terytorialnych; dążył do rządów samowładnych; 1889 abdykował na rzecz syna, Aleksandra.
BERLIŃSKI KONGRES

MAKSYMILAN I JÓZEF

(1756-1825) z rodu Wittelsbachów książę Zweibrücken, elektor bawarski, król od 1806; sojusznik Napoleona I, za co został nagrodzony powiększeniem terytorium Bawarii; 1813 przeszedł na stronę koalicji antynapoleońskiej, co pozwoliło zachować mu wcześniejsze nabytki (bez Tyrolu) i tytuł królewski; 1818 nadał Bawarii konstytucję.
NAPOLEON I WITTELSBACHOWIE

MILAN ASSOCIAZIONE CALCIO

AC Milan włoski klub piłkarski zał. 1899 w Mediolanie p.n. Cricket and Football Club (inicjatorami byli Anglicy); kilkakrotnie zmieniał nazwę, obecna od 1946; 5-krotny zdobywca Pucharu Mistrzów (1963, 1969, 1989-90, 1994); 2-krotny zwycięzca Pucharu Zdobywców Pucharów (1968, 1973), 3-krotny zdobywca Pucharu Interkontynentalnego, 16-krotny mistrz Włoch.
MEDIOLAN PIŁKA NOŻNA RIVALDO

MILANÓW

miejscowość w woj. mazowieckim, powiat garwoliński.
MAZOWIECKIE WOJEWÓDZTWO

Kundera Milan

(ur. 1929) czes. prozaik i poeta. Wykładał lit. w Wyższej Szkole Artystycznej w Pradze, usunięty i objęty zakazem druku w 1968 r. podczas inwazji wojsk Układu Warszawskiego, przyjął obywatelstwo franc. (1980), kawaler Francuskiej Legii Narodowej, laureat wielu nagród, między innymi Prix Médicis Étranger (1978), Nagrody Jerozolimskiej (1985). Debiutował tomem poezji Èlovek zahrada šira (1953), który respektował założenia socrealizmu. Od tomu Monology (1957) twórczość K. uwolniła się od schematyzmu, kładzie akcent na indywidualne przeżywanie świata. Autor zbioru opowiadań Śmieszne miłości (1970), powieści Żart (1957), która była rozliczeniem z epoką stalinizmu.

Pozostałe utw. wydał K. w Paryżu; są świadectwem tragicznego wpływy polityki na najbardziej prywatne sfery życia człowieka, uwikłania go w absurdy historii, między innymi powieści Życie jest gdzie indziej (1972), Walc pożegnalny (1976), Księga śmiechu i zapomnienia (1978), Nieśmiertelność (1990), w których tragiczną diagnozę ludzkiego istnienia przedstawił pisarz z humorystycznym dystansem.

Milano

Mediolan.

MILANA

18 czerwca obchodzą imieniny Milan, Milana i Milena. Imiona te są rdzennie słowiańskie, tak samo jak podobne do nich i znaczące prawie to samo imiona: Kochan, Ciechan, Chocian, Radowan. Milana znaczy tyle, co ukochana, ulubiona. Liczba tego imienia bardzo odpowiada temu znaczeniu, jest to bowiem szóstka, czyli liczba harmonii, życia w zgodzie z naturą i prawami własnego serca. Imię to szczególnie nadaje się dla takich dążących do harmonii znaków zodiaku, jak Byk, Rak i Waga. Jeśli zaś nazwiemy tak dziewczynkę ze znaku Barana, Skorpiona czy Strzelca, to imię to będzie miało wpływ terapeutyczny, mianowicie sprawi, że życie z tą ruchliwą i żywiołową istotką będzie bardziej znośne.

Dodajmy jeszcze, że Milan to piątka, czyli przedsiębiorczy ryzykant, a Milena - jedynka, czyli ktoś, kto w życiu jakieś wielkie przedsięwzięcia zaczyna od początku.

Kundera Milan

(ur. 1929) czeski prozaik, eseista. Ojciec K. był pianistą, prof. Akademii Muzycznej. Młody K. również chciał sprawdzić się w dziedzinie muzyki, pobierał lekcje kompozycji. Po usunięciu go z wydziału filologicznego Uniwersytetu Karola w Pradze pracował jako muzyk w lokalach gastronomicznych. W 1958 r. ukończył Wyższą Szkołę Artystyczną w Pradze, gdzie do 1970 był wykładowcą. Zaangażowany w życie społ. i polit. swojego kraju, mocno przeżył klęskę Praskiej Wiosny, po której pozbawiony został możliwości publikacji, a także pracy. W 1975 r. wyemigrował do Francji. W 1982 przyjął franc. obywatelstwo. Debiutował jako poeta, pisał dramaty (Klucze, 1962), ale prawdziwe uznanie przyniosły mu powieści ( Żart, 1967; Życie jest gdzie indziej, 1972; Walc pożegnalny, 1975; Księga śmiechu i zapomnienia, 1978; Nieznośna lekkość bytu, 1981; Nieśmiertelność, 1993) i opowiadania (tom Śmieszne miłości, 1963).

Silnie zintelektualizowana proza K. wyrasta z tradycji lit. renesansowej i oświeceniowej, a ciągle obecnym w niej wątkiem są koleje życia jednostki zależne od jej osobistych wyborów lub od przypadkowych wydarzeń. Powieści K. cechują eksperymenty formalne, przemyślane konstrukcje, usytuowanie narratora, które pozwala na szeroki ogląd rzeczywistości. W tomie Sztuka powieści (1960) K. dał wyraz swoim zainteresowaniom nowoczesną prozą. Ponadto autor esejów Zachód porwany, czyli Tragedia Europy Środkowej (1984), w którym zawarł definicję kult. wspólnoty Europy Środkowej, Zdradzone testamenty (1993).

IZETBEGOVIĆ

Alija (1925-2003) Alija Izetbegovićpolityk islamski, adwokat, prezydent Bośni i Hercegowiny od 1992; uczestnik II woj. świat; 1976 opublikował książkę Islam między Wschodem a Zachodem; uczestniczył w przygotowaniu tzw. Deklaracji Islamskiej, za co skazany został przez reżim Tito na 14 lat więzienia (odsiedział 6); zał. i przew. muzułmańskiej Partii Akcji Demokratycznej (SDA), która w wyborach 1990 uzyskała 44% głosów; odtąd prezydent, najpierw federacyjnej jugosłowiańskiej republiki Bośni i Hercegowiny, a od 1992 niepodległej; w trakcie wojny domowej zwolennik nowoczesnego, świeckiego państwa, opartego o trzy narodowości: Bośniaków, Serbów i Chorwatów; 1994 podpisał w Waszyngtonie (z F. Tudjmanem) układ o federacji muzułmanów i Chorwatów w Bośni i Hercegowinie; 1995 w Dayton porozumienie z prezydentami Serbii i Chorwacji (S. Miloseviciem i F. Tudjmanem) kończące wojnę w Bośni (z upływem czasu cała trójka obciążana gł. odpowiedzialnością za rozpad Jugosławii i wywołanie wojny domowej); od 1996 czł. trzyosobowego prezydium federacyjnej republiki Bośni i Hercegowiny (z którego wycofał się 2000 ze względu na zły stan zdrowia i podeszły wiek), 2001 z tych samych powodów zrezygnował z przewodnictwa SDA.
MILOŠEVIĆ TUDJMAN

MILANÓWEK

miasto w woj. mazowieckim, powiecie grodziskim, na Równinie Łowicko-Błońskiej; 15,2 tys. (2002); ośrodek produkcji jedwabiu naturalnego; fabryka narzędzi chirurgicznych i dentystycznych; zakłady cukiernicze; w XV w. znany jako wieś Milanowo; od końca XIX w. miejscowość letniskowa, od 1845 połączona koleją z Warszawą i Skierniewicami; prawa miejskie od 1951; dwór drewn. z pocz. XIX w. w parku z licznymi, starymi dębami.
JAKTOROWSKA PUSZCZA MAZOWIECKIE WOJEWÓDZTWO