1. bezkrólewie w monarchiach elekcyjnych okres od śmierci lub abdykacji króla do powołania na tron i koronacji jego następcy; w Rzeczypospolitej podczas b. na czele państwa stał prymas jako interrex.
  2. Henryk Lew z rodu Welfów, ur. 1129, zm. 6 VIII 1195, Brunszwik, książę saski od 1142 i bawarski od 1156; potęgą dorównywał niemal cesarzowi; podbijał i kolonizował nadbałtyckie ziemie zachodniosłow.; w wyniku za ...
  3. Sauvage Louis Frédéric ur. 1786, zm. 1857, fr. konstruktor okrętowy i wynalazca; wynalazł maszynę do cięcia i polerowania marmuru; opatentował śrubę napędową (okrętową); skonstruował statek o napędzie śrubowym.

Leszek

Lestek.
Lestek

Leszek

z dyn. Piastów, ur. między 1160 a 1165, zm. 1186, książę mazow. i kujawski od 1173, syn Bolesława IV Kędzierzawego; ostatni z pierwotnej linii Piastów mazow., jego dzielnicę objął Kazimierz II Sprawiedliwy.

Balcerowicz Leszek

ur. 19 I 1947, Szpetal Dolny (ob. dzielnica Włocławka), polityk, ekonomista; od 1992 profesor SGH; 1989–91 wicepremier i minister finansów (ponownie 1997–2000); autor programu stabilizacji gospodarki i przeobrażenia systemu gospodarczego Polski; 1995–2000 przewodniczący Unii Wolności; 2001–I 2007 prezes NBP; 2005 odznaczony Orderem Orła Białego; Wolność i rozwój.

Bogdanowicz Leszek

ur. 25 II 1934, Czarnków, zm. 2 VIII 1984, Warszawa, kompozytor; zał. (z F. Walickim) pierwszy pol. zespół rockandrollowy Rhythm and Blues; musical, piosenki (Kochajcie starszych panów).

Borkowski Leszek

ur. 11 I 1818, Gródek n. Dniestrem, zm. 30 XI 1896, Lwów, brat Józefa, poeta i publicysta; galicyjski działacz polit.-kult.; czł. grupy lit. Ziewonia; cykl satyr. felietonów Parafiańszczyzna, poemat Cymbalada; prace o literaturze staroindyjskiej.

Cichy Leszek

ur. 14 XI 1951, Pruszków, alpinista; 17 II 1980 dokonał pierwszego wejścia zimowego na Mount Everest (z K. Wielickim); 1980–99 wszedł jako pierwszy Polak na najwyższe szczyty 7 kontynentów - zdobywając tzw. Koronę Ziemi.

Długosz Leszek

ur. 18 VI 1941, Zaklików (Lubelskie), poeta, pieśniarz, kompozytor; autor i wykonawca piosenek poet. - do tekstów własnych (wybór Śpiewnik ilustrowany) i cudzych (między innymi J. Lieberta, A. Bursy); nastrojowo-refleksyjne wiersze, płyty autorskie; współautor (z A. Bujakiem) poet.-fot. Albumu krakowskiego; występy w radiowych programach poet.-muz. i z własnymi recitalami.

Drogosz Leszek

ur. 6 I 1933, Kielce, bokser, trener; brązowy medalista olimpijski w wadze półśredniej (1960); 3-krotnie mistrz Europy (1953, 1955, 1959); najlepszy sportowiec Polski (1953).

Dulęba Leszek Mieczysław

ur. 19 V 1907, Lwów, zm. 7 II 1987, Warszawa, konstruktor lotn.; profesor Politechniki Warsz.; konstruktor (lub współkonstruktor) samolotów CSS-11, 12, RWD-13, MD-12 i in.; służył w Pol. Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii.

Dusza Edward Leszek

ur. 7 IX 1947, Kraków, poeta, krytyk literacki; od 1969 w USA; wykładowca literatury pol. na wydziale slawistyki uniw. w Vancouver w Kanadzie; w poezji między innymi motywy sztuki i współcz. cywilizacji (tomy: Przez ciemność do światła, Wiatr mojej burzy, Madonna z kołowrotkiem i wiersze inne); szkice i studia lit. (np. Pieśniarz z pożogi - o K.K. Baczyńskim).

Elektorowicz Leszek

ur. 29 V 1924, Lwów, pisarz i krytyk lit.; współredaktor krak. „Życia Literackiego"; szkice o współcz. powieści ang. i amer.; wiersze, opowiadania, powieści; przekłady.

Filipczyński Leszek

ur. 23 XII 1923, Łódź, zm. 30 VI 2004, Warszawa, akustoelektronik; profesor Inst. Podstawowych Problemów Techniki PAN; czł. PAN; prace z zakresu ultradźwiękowych metod badań materiałów i struktur biologicznych.

Głódź Sławoj Leszek

ur. 13 VIII 1945, Bobrówka (obecnie woj. podlaskie), arcybiskup, prawnik; 1991–2004 biskup polowy WP; generał dywizji; zorganizował Ordynariat Polowy WP; od 2004 arcybiskup i ordynariusz diecezji warsz.-praskiej.

Herdegen Leszek

Edyp Król ur. 28 V 1929, Poznań, zm. 15 I 1980, Toruń, aktor; występy w teatrach krak. i warsz.; role dram., między innymi Kaligula A. Camusa, Edyp - Sofoklesa, Dante J. Szajny; występy w filmie (Faraon); twórczość poetycka.

Kaczmarek Leszek

ur. 31 V 1957, Warszawa, neurobiolog; czł. PAN; badania nad zmianami ekspresji genów pod wpływem neuroprzekaźników; 2000 Nagroda Fundacji na rzecz Nauki Polskiej.

Kołakowski Leszek

ur. 23 X 1927, Radom, filozof; profesor Uniwersytetu Warszawskiego; członek PAN; 1966 usunięty z PZPR, 1968 pozbawiony katedry; profesor uniwersytetu w Oksfordzie i Institute for Social Research w Chicago; początkowo zwolennik marksizmu, później jego krytyk (Główne nurty marksizmu); zajmuje się głównie historią filozofii i filozofią religii (Jeśli Boga nie ma...); interesują K.: prądy mistyczne XVII w. (Świadomość religijna i więź kościelna), zagadnienia współczesnej kultury i cywilizacji (Cywilizacja na ławie oskarżonych), granice i możliwości filozofii, jej antynomie i iluzje (Horror metaphysicus), sceptyczno-krytyczna moralistyka filozoficzna (Czy diabeł może być zbawiony); 1997 odznaczony Orderem Orła Białego; 2003 Nagroda im. Johna Klugego.


Kuźnicki Leszek

ur. 14 IX 1928, Łódź, biolog; profesor Inst. Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN w Warszawie; czł. PAN (1993–98 prezes); prace z biologii komórki, ewolucjonizmu, metodologii i historii biologii; Zasady nauki o ewolucji.

Lernell Leszek

ur. 3 VIII 1906, Mińsk Mazowiecki, zm. 11 V 1981, Warszawa, prawnik; profesor Uniwersytetu Warszawskiego; prawo karne, kryminologia; Zarys kryminologii ogólnej.

Leszek Biały

z dyn. Piastów, ur. 1186 lub 1187, zm. 23 XI 1227, Marcinkowo k. Żnina, książę sandomierski od 1194, krak. od 1194 do 1198 lub 1199 i od 1202, syn Kazimierza II Sprawiedliwego, ojciec Bolesława V Wstydliwego; zamordowany podczas zjazdu w Gąsawie, co zakończyło okres pryncypatu w Polsce.
pryncypat

Leszek Czarny

z dyn. Piastów, ur. między 1240 a 1242, zm. 30 IX 1288, Kraków, książę łęczycki od 1260, sieradzki od około 1263, krak. i sandomierski od 1279, syn Kazimierza I kujawskiego, brat Władysława I Łokietka; jego dążenie do wzmocnienia władzy książęcej wywołało 1282 i 1285 bunty małopol. możnych.

KORZENIOWSKI Leszek

(ur. 1955) zootechnik; pracował w PGR Pranka, był sprzedawcą w sklepie ogrodniczym; 1990 zał. własne przedsiębiorstwo zaopatrzenia rolnictwa, nadto prowadzi duże gospodarstwo rolne (2 tys. ha); bezpartyjny; poseł na Sejm IV kadencji z listy PO.
PLATFORMA OBYWATELSKA

Leszek Biały

(ok. 1186-1227) książę sandomierski od 1194, krakowski w 1194-99, 1201 i 1202-27, z rodu Piastów, syn Kazimierza II Sprawiedliwego. Walczył o tron krakowski i jego utrzymanie z innymi książętami, zwł. Mieszkiem Starymiasto wzmocnił swoją pozycję dzięki współpracy z Kościołem, któremu nadawał przywileje. Udało mu się jako księciu krakowskiemu utrzymać zwierzchnictwo nad innymi książętami dzielnicowymi. Zginął w wyniku zamachu Pomorzan podczas zjazdu w Gąsawie.

MURZYN Leszek

(ur. 1960) nauczyciel geografii; uczy w zespole szkół podstawowych w Gruszowie (woj. małopolskie); czł. ZMW RP "Wici", ZSL, PSL; 1991 zał. razem z R. Bartoszcze Pol. Forum Ludowo-Chrześc. "Ojcowizna" (wiceprezes); poseł na Sejm IV kadencji z listy LPR.
POLSKIE STRONNICTWO LUDOWE LIGA POLSKICH RODZIN

Lechoń Jan, właśc. Leszek Serafinowicz

(1899-1956) poeta, eseista i satyryk. Współredagował czasopismo "Pro Arte et Studio", był aktywnym członkiem grupy poetyckiej ® Skamander oraz kabaretu "Picador", redagował ® "Cyrulika Warszawskiego". Był sekretarzem PEN Clubu, w latach 1930-39 attaché kulturalnym ambasady pol. w Paryżu. Ewakuowany po klęsce Francji, osiadł w USA. W Nowym Jorku współredagował "Tygodnik Polski" (1943-46), pisał do londyńskich "Wiadomości Polskich Politycznych i Literackich", współpracował z filmem i sekcją polską Radia "Wolna Europa", był współzałożycielem Polskiego Instytutu Naukowego. Debiutował w wieku lat 14 tomikami poezji Na złotym polu (1913) i Po różnych ścieżkach (1914) wydanymi własnym nakładem, za właściwy debiut uznany został ® Karmazynowy poemat (1920), który przyniósł autorowi sławę, a kolejny tom wierszy Srebrne i czarne (1924) świadczy o rozwoju jego talentu poet. Następne zbiory, ukazujące się po latach milczenia: Lutnia po Bekwarku (1942) i Aria z kurantem (1945), są hołdem dla bohaterów i ofiar walczącej ojczyzny, zabarwionym nostalgią wygnańca.

Poezja L., poruszająca problematykę tradycji narod., jest także bardzo osobista w wyrażaniu tragizmu ludzkiego życia. Działa nastrojem i aluzją, romantyczna w opisach przyrody, klasyczna w swojej regularności lub świadomie stylizowana na ludowość. Znaczny dorobek eseistyczny to szkice i recenzje krytyczne, publikowane w "Gazecie Polskiej" (1930-38) Portrety ludzi, książek i zdarzeń (przygotowane do druku 1939), cykl prelekcji O literaturze polskiej wygłoszonych w 1940 r. w Paryżu (1942), prace krytyczne o Mickiewiczu i Słowackim, tom szkiców o Ameryce Aut Caesar aut nihil (1955).

Zapiski dziennika prowadzonego od 1949 do czerwca 1956 to mniej ważne źródło wiedzy o ludziach i zdarzeniach tych lat, raczej świadectwo złożonej osobowości poety. Po wojnie ukazały się w Polsce jego Poezje (1963, 1977, 1990), Dziennik (t. 1-3, 1967-73), Fragmenty dramatyczne (1978), wybór prozy Bal u senatora (1981) oraz szkice Cudowny świat teatru (1981).

ŚWIĘTOCHOWSKI Leszek

(ur.1955) inżynier-rolnik (po SGGW), ukończył też podyplomowe Studium Samorządu Terytorialnego i Rozwoju Lokalnego na UW; od 1980 prowadzi gospodarstwo rolne; 1985-90 nauczyciel w szkole podstawowej w Zastawie; 1990-2001 wójt gminy Stanin (powiat Łuków), poprawił jej infrastrukturę techniczną; poseł na Sejm III i IV kadencji z ramienia PSL; b. radny Sejmiku woj. lubelskiego, działacz LZS.
POLSKIE STRONNICTWO LUDOWE

LESZEK

imię uznawanego za postać historyczną dziada Mieszka I. Jego ojcem był Ziemowit, a synem Ziemomysł. Pisze o nim Gall Anonim w swojej Kronice.
MIESZKO I ZIEMOWIT ANONIM GALL

Kołakowski Leszek

(ur. 1927) filozof, eseista, prozaik. Studiował filozofię - początkowo w Łodzi, potem na UW, w którym podjął pracę nauk. W l. 1959- 68 kierował Katedrą Historii Filozofii. W 1964 r. został profesorem. Pracował także w PAN (1956-68). Przeszedł ewolucję poglądów od pełnej akceptacji marksizmu przez marksizm nawiązujący do różnych filozofii współcz. do jego krytyki. Głośnym wystąpieniem K. był artykuł Światopogląd i krytyka ("Nowa Kultura" 1955, nr 16), w którym protestował przeciw "dogmatyzmowi w marksistowskiej praktyce filoz.", tzn. traktowaniu twierdzeń klasyków jako niepodlegających dyskusji.

Także w "Po prostu" zamieścił K. kilka tekstów o kryzysie myśli marksistowskiej. W konsekwencji na plenum PZPR w 1957 r. postawiono mu zarzut rewizjonizmu, a cenzura usunęła 2 eseje z t. Światopogląd i życie codzienne (1957). W 1966 r. podczas zebrania na wydziale historii w 10. rocznicę pol. Października K. wygłosił odczyt przestrzegający przed oczekiwaniem przez partię bezkrytycznego stosunku do jej dyrektyw - to prowadzi do eliminowania z niej myślących, najwartościowszych ludzi. Efektem wystąpienia było wykluczenie K. z PZPR. W 1968 r. podczas słynnego spotkania z warszawskim aktywem partyjnym (19 III) W. Gomułka zaatakował imiennie K. (oraz kilku innych uczonych i pisarzy) za wpajanie studentom "wrogich poglądów polit." (K. protestował przeciw zdjęciu z repertuaru Teatru Polskiego Dziadów w reż. K. Dejmka, krytykował politykę kult. władz Polski).

Tydzień później K. został zwolniony z pracy na UW. Podjął wtedy decyzję o emigracji do USA. Obecnie mieszka w Anglii, od 1970 r. jest prof. uniw. w Oksfordzie. W 1976 r. przystąpił do KOR - został jego przedstawicielem za granicą. Od 1991 r. jest członkiem PAN. Gł. dziedziny jego zainteresowań filoz. to historia filozofii średniowiecza, XVII w. i pozytywizmu oraz współcz. filozofia, kultura i cywilizacja, zwł. stan świadomości ludzkiej. Ważne dzieła K. to między innymi Kultura i fetysze (1967), Obecność mitu (1972), Główne nurty marksizmu.

Powstanie, rozwój, rozkład (1976-78), Jeśli Boga nie ma... O Bogu, Diable, Grzechach i innych zmartwieniach tak zwanej filozofii religii (1987), Cywilizacja na ławie oskarżonych (1990), Horror metaphysicus (1990). K. uprawia też prozę nawiązującą do tradycji oświec. powiastki filoz. (Trzynaście bajek z królestwa Lailonii dla dużych i małych, 1963; Klucz niebieski albo opowieści z historii świętej zebrane ku pouczeniu i przestrodze, 1964; Rozmowy z diabłem, 1965) i żartobliwie ironiczne małe formy lit.: Czy diabeł może być zbawiony i 27 innych kazań (1982) oraz Mini-wykłady o maxi-sprawach (1997).

Za swoją twórczość otrzymał wiele pol. i międzynarodowych nagród, między innymi Fundacji im. A. Jurzykowskiego (1968), Pokojową Nagrodę Pisarzy Niemieckich (1977), Prix Erasma (1983).

ZIELIŃSKI Leszek

(ur. 1956) technik budowlany; w latach 80. w "Solidarności" (przew. Komisji Zakładowej NSZZ "S" w krakowskim Telpodzie); działacz krakowskiego Komitetu Obywatelskiego, także Duszpasterstwa Ludzi Pracy; 1993-97 poseł na Sejm z listy BBWR; podczas kolejnych wyborów wystąpił z inicjatywą Bloku dla Polski, który nie zdobył mandatów poselskich, a Z. zajął się biznesem (zał. firmę projektowo-inwestycyjną); od 2001 ponownie poseł na Sejm (z listy PSL).
SOLIDARNOŚĆ POLSKIE STRONNICTWO LUDOWE POSŁOWIE IV KADENCJI

LESZEK BIAŁY

(1186 lub 1187-1227) Jan Matejko, Zabicie Leszka Białego w Gąsawie, 1880książę krakowski i sandomierski, syn Kazimierza II Sprawiedliwego. Początkowo rządziła w jego imieniu matka Helena z książęcej rodziny kijowskiej. Za zgodą możnowładców świeckich i duchownych zapewnił swoim potomkom ziemię krakowską jako dziedziczne lenno. Jego próby ugruntowania wpływów na Rusi Halickiej nie powiodły się - ubiegli go w tym Węgrzy. Z inspiracji księcia pomorskiego Świętopełka zamordowany w Gąsawie w trakcie zjazdu z Henrykiem Brodatym i Władysławem Laskonogim.
IWO ODROWĄŻ HENRYK I BRODATY GĄSAWA GOWOREK KAZIMIERZ II SPRAWIEDLIWY KOLOMAN LENNO MIESZKO III STARY MIESZKO IV PLĄTONOGI POMORZE GDAŃSKIE SALOMEA ŚWIĘTOPEŁK WIELKI ZAWICHOST BOLESŁAW V WSTYDLIWY WŁADYSŁAW III LASKONOGI

Kołakowski Leszek

(ur. 1927) filozof, prozaik, eseista, tłumacz; pracownik nauk. Instytutu Filozofii i Socjologii PAN (1956-68), prof. UW (1959-68); po wydarzeniach marca’68 wyemigrował do Kanady i USA, obecnie w Wielkiej Brytanii, wykłada w Oxfordzie. Sceptyk i racjonalista, interesujący się stanem świadomości współcz. człowieka, jego stosunkiem do transcendencji i kultury europ. opisanych w książkach filoz., między innymi Obecność mitu (1972), Główne nurty marksizmu (1976-79), Jeśli Boga nie ma (1987), Czy diabeł może być zbawiony... (1982), Horror metaphysicus (1990). Laureat wielu pol. i międzynarodowych nagród: Fundacji im. A. Jurzykowskiego (1968), Pokojowej Nagrody Księgarzy Niemieckich (1977), Prix Erasme (1983), tłumaczony i czytany w pol.

i europ. kręgach intelektualnych.

Prorok Leszek

(1919-84) prozaik, dramaturg, eseista. Ukończył wydział ekonomiczno-prawny Uniw. Poznańskiego; w czasie okupacji studiował na tajnym Uniw. Ziem Zachodnich w Warszawie. Jako żołnierz AK walczył w powstaniu warszawskim. Po wojnie mieszkał w Poznaniu, był dyrektorem teatru lalek "Marcinek", pracował w TV, prowadził na uniwersytecie wykłady o estetyce teatru (1963-64). Od 1964 r. w Warszawie. Debiutował w 1939 r. opowiadaniem o XVII-wiecznym Gdańsku Dzień nad Motławą. Pisał dużo (zostawił kilkadziesiąt książek), podejmował różne tematy. Fabuła jego utworów jest nasycona realiami życia codziennego, akcja toczy się zarówno w znanym czytelnikom środowisku, jak i w egzotycznych portach.

P. kreuje wiarygodne portrety bohaterów - często ludzi nieszczęśliwych, samotnych, skrzywdzonych przez los (t. opowiadań Suita w tonacji moll, 1958). P. podejmował tematy społ. (Drabina Jakubowa, 1964, utwór o rozpadzie odwiecznego porządku na wsi; Krzyżówka, 1971, historia człowieka skazanego niesprawiedliwym wyrokiem), psychol. (t. opowiadań Potop odwołany, 1962), pisał o morzu (powieść Lądy nieuniknione, 1964; zbiory opowiadań Wielkie wody, 1969; Pełny wiatr, 1987). Najlepsze utwory P. to Wyspiarze (1962, powieść o autochtonach Ziemi Krajeńskiej, ich konfliktach z Niemcami i odrzuceniu po 1945 r.), Czas tworzenia (1970, powieść o wpływie sztuki na kształtowanie się postawy człowieka), Smuga blasku (1982, powieść z życia J. Conrada), t. opowiadań Tamta jesień (1967, nagroda na międzynarodowym konkursie lit. w Tokio).

P. jest także autorem powieści satyr. Wielki zgiełk (1972), słuchowisk i sztuk teatr. (między innymi Powrót taty, 1969), esejów (Okno dziwów, 1966; Plemię Herostratesa, 1969; Szkice bałtyckie i inne, 1971; Inspiracje conradowskie, 1987) oraz książek wspomnieniowych Kepi wojska francuskiego (1973) i Smutne pół rycerzy żywych (1988). Opracował też antologię wierszy Poeci i morze (1969).

BALCEROWICZ Leszek

(ur. 1947) Leszek Balcerowiczekonomista i polityk; prof. Szkoły Głównej Planowania i Statystyki (obecnie SGH); 1981-82 wiceprezes ZG Pol. Towarzystwa Ekon.; 1989-91 wicepremier i min. finansów, twórca programu stabilizacji gospodarki polskiej i reformy ekonomicznej, która poprzez zdławienie inflacji, oszczędności budżetowe, surową politykę podatkową i zahamowanie niekontrolowanego wzrostu płac stworzyła warunki do dalszych przekształceń gospodarczych w Polsce, w tym zbudowania silnego sektora prywatnego w przemyśle. 1995-2000 przew. Unii Wolności; 1997-2000 wicepremier w rządzie koalicyjnym J. Buzka; od 2001 prezes NBP; czł. Rady Eur. Banku Centralnego (od 1 V 2004 z urzędu); gł. prace: Wolność i rozwój.

Ekonomia wolnego rynku, Socjalizm, kapitalizm, transformacja; 2005 uhonorowany Orderem Orła Białego.
"KALÓS KAGATHÓS" MONETARYZM POLSKIE STRONNICTWO LUDOWE POLSKIE STRONNICTWO LUDOWE "SOLIDARNOŚĆ" POLSKIE TOWARZYSTWO EKONOMICZNE SACHS "STUDENT" SZKOŁA GŁÓWNA HANDLOWA TRANSFORMACJA SYSTEMOWA UNIA WOLNOŚCI BACZYŃSKI Jerzy BUZEK Jerzy Karol EKONOMIA POLSKA. HISTORIA. PO 1945 POLSKA. HISTORIA. PO 1989 ŁASKI

LESZEK

Pochodzenia staropolskiego, prawdopodobnie pierwotna forma imienia Lech. Oznacza: ten, który działa chytrze, podstępnie. U Galla Anonima występuje forma Lestek. W annałach staropolskich zachowały się także formy Lesko, Lestko, Lesz, Leszko. ZDROBNIENIA: Lesio, Lesiu, Leś.ZNANE POSTACIE:Leszek (Lestek), książę polański (ur. IX w.). Leszek, książę mazowiecki i kujawski (po 1160–1186). Leszek Biały, książę krakowski (około 1186–23 XII 1227). Leszek Czarny, książę krakowski i sandomierski (po 1240–30 IX 1288). Leszek A. Borkowski Dunin, pol. poeta (11 I 1818–30 XI 1896). Leszek Prorok, pisarz pol. (28 IV 1919–8 XII 1984).

Leszek Elektorowicz, właśc. Lesław Witeszczak, pol. poeta, prozaik, eseista, tłumacz (ur. 29 V 1924). Leszek Rózga, pol. grafik (ur. 18 III 1924). Leszek Kasprzyk, ekonomista pol. (ur. 1925). Leszek Kołakowski, pol. filozof (ur. 23 X 1927). Leszek Moszyński, pol. slawista (ur. 19 II 1928). Leszek Herdegen, aktor pol. (28 V 1929–15 I 1980). Leszek Gilejko, socjolog pol. (ur. 1932). Leszek Drogosz, pięściarz pol. (ur. 6 I 1933). Leszek Hołdanowicz, pol. grafik (ur. 1937). Leszek Komorowski, pol. reżyser i scenograf filmów animowanych (ur. 1939).

Leszek Długosz, pol. poeta, kompozytor, pieśniarz (ur. 1941). Leszek Mazan, pol. dziennikarz (ur. 1942). Leszek Nowak, pol. filozof (ur. 1943). Sławoj Leszek Głódź, biskup polowy WP (ur. 13 VIII 1945). Leszek Mądzik, pol. scenograf (ur. 5 II 1945). Leszek Miller, lider Sojuszu Lewicy Demokratycznej (ur. 3 VII 1946). Leszek Balcerowicz, pol. ekonomista i polityk (ur. 19 I 1947). Leszek Gałysz, pol. reżyser filmów anim. (ur. 1948). Leszek Bugajski, publicysta pol. (ur. 1949). Leszek Engelking, pisarz pol. (ur. 1955). Leszek Budrewicz, pol. dziennikarz, poeta (ur. 1956).BOHATEROWIE SZTUKI:Leszek Śnica z trylogii Walka z szatanem S. Żeromskiego (1916–19).W POEZJI:Pod czułym starca dozoremWzrastał w siły Leszek BiałyI szedł chlubnym Piastów torem,Był sprawiedliwy i śmiały;Zręczny w rycerskich gonitwachI szczęśliwy w krwawych bitwach.Julian Ursyn Niemcewicz, „Leszek Biały”PRZYSLOWIA:Powiedział król Leszek: puste wiadra, pusty mieszek.Mawiano za króla Leszka: ten dom zdobi, kto w nim mieszka.


LESZEK

(ok. 1160-86) syn Bolesława Kędzierzawego, książę mazowiecki i kujawski, na którym wygasła ta linia Piastów mazowieckich. Władzę na Mazowszu przejął jego opiekun, Kazimierz II Sprawiedliwy.
KAZIMIERZ II SPRAWIEDLIWY PIASTOWIE BOLESŁAW IV KĘDZIERZAWY

leszek

1. „piwo Lech”; 2. „osoba powolna, flegmatyk”; 3. „osoba o nietypowych preferencjach seksualnych, zboczeniec”

Mądzik Leszek

(ur. 1945) reżyser, scenarzysta i scenograf, twórca  Sceny Plastycznej KUL. Wszystkie spektakle M. są w pełni autorskie (Ecce Homo, 1970; Narodzenia, 1971; Wieczerza, 1972; Włókna, 1973; Pętanie, 1986; Wrota, 1989; Tchnienie, 1992; Szczelina, 1984; Kir, 1997), tworzą niepowtarzalny, oryginalny teatr plastyczny, budowany czernią, światłem i ciemnością, dźwiękiem i ciszą. Od lat twórca jest wierny problemowi dotyczącemu uniwersalności życia i śmierci, śmierci jako jedynej nieuchronności człowieczeństwa; i jak sam mówi, tworzy ciągle ten sam spektakl ciemności i światła, w którym światło jest wielofunkcyjnym i najistotniejszym medium.

Balcerowicz Leszek

(ur. 1947) pol. ekonomista, autor planu gosp. zrealizowanego po 1989, którego celem było uzyskanie wewnętrznej wymienialności złotego, zrównoważenie budżetu państwa, zwalczenie hiperinflacji. Plan ten udało się zrealizować, mimo dużych kosztów społecznych związanych z głęboką recesją gospodarczą, dzięki dużemu poparciu opinii publicznej dla pierwszych rządów dawnej opozycji demokratycznej skupionej wokół NSZZ "Solidarność". W latach 1989-91 i 1997-2000 wicepremier i min. finansów; 1995-2000 przewodn. Unii Wolności.

Leszek

tego Leszka, z Leszkiem; ci Leszkowie, tych Leszków

DŁUGOSZ Leszek

(ur. 1941) poeta, kompozytor i piosenkarz; po studiach polonistycznych (w ich trakcie występował w teatrzyku uniwersyteckim UJ "Hefajstos") przez 13 lat związany z Piwnicą pod Baranami; kameralne recitale piosenkarskie w klubach i telewizji, a także za granicą. Wydał kilka płyt autorskich i tomów wierszy (Lekcje rytmiki, Na własną rękę, Wywołanie wilka z lasu, Lekkie popołudnie i Gościnne pokoje muzyki).
PIOSENKA PIWNICA POD BARANAMI UNIWERSYTET JAGIELLOŃSKI

LESZEK

(ok. 1275-ok. 1340) książę inowrocławski i wyszogrodzki, syn Ziemomysła kujawskiego; zmuszony do zastawienia, a w końcu pozbycia się na rzecz Krzyżaków ziemi michałowskiej.
KRZYŻACY CHEŁMIŃSKO-MICHAŁOWSKA ZIEMIA